Er kan veel gebeuren in korte tijd

velen van jullie kennen mijn verhaal, er kan veel gebeuren in een jaar vorig jaar om deze tijd begon ik aan de voorbereidingen voor het huwelijks aanzoek aan Anneke, en nu ben ik weer single en sta op het punt om ons huis te verlaten en weer mijn eigen toekomst op te bouwen Anneke zei in eerste instantie ja op mijn aanzoek maar uiteindelijk was mijn handicap een te grote belasting voor haar gevoel naar mij toe ook ik heb fouten gemaakt maar dat was de reden waarom ik in november begon aan de aanvraag voor mijn hulphond ik wilde niet terug naar Fokus en dus had ik voor de kleine klusjes en hulphond nodig Matu gedraagt zich in huis al perfect daarbuiten is het nogal eens moeilijk om te luisteren maar we werken eraan. Ik heb bij het lezen van de andere blogs van de andere honden van Service dogs gemist hoe het traject verloopt je de hond uiteindelijk hebt en ik zal proberen dat na onze verhuizing eens helemaal op te schrijven komende vrijdag verhuizen Matu en ik naar ons nieuwe huis nog geen 200 m verderop dus Matu kan op dezelfde plekken zijn behoefte blijven doen hij komt dezelfde ondertussen bekende honden tegen en hij zal mijn ouders nog vaker zien en dat vindt hij zeker niet erg.

In de nieuwe woning zullen ook touwtjes aan alle deuren worden vastgemaakt zodat hij deze kan openen en sluiten. Er gebeurt heel veel in ons leven amper drie weken geleden wist ik pas dat we deze woning zouden krijgen mijn ouders en een paar vrienden en een oom en tante hebben heel veel werk verzet om mijn huisje perfect te maken en dat is gelukt. En toch heb ik ook verschrikkelijk moeilijk met het afscheid nemen van de plek waar ik ook zo gelukkig en zo verdrietig ben geweest ik dacht dat ik een eind was met mijn verwerking van onze breuk maar afgelopen maandag was Anneke hier nog om de laatste dingen te verdelen en het deed me meer verdriet dan ik had gehoopt om haar gelukkige zwangere uitstraling weer onder ogen te moeten komen.

Gelukkige is mijn Matu er zeker op dat soort momenten, soms twijfelen ik of ik ooit weer echt gelukkig ga worden maar hij geeft me de kracht om door te gaan.

Het spijt mij heel erg dat ik niet meer hebt geschreven over de ontwikkelingen die ik met Matu heb meegemaakt en ook de moeilijke momenten want over bepaalde glimmende vloeren wil hij echt niet mee, zelfs in het ziekenhuis waar ik al twee keer met hem langs gegaan was was het de derde keer helemaal niets omdat de vloer net was gedweild, Matu trok zich los van de riem en weg was hij, uiteindelijk is het gelukkig allemaal goed gekomen. Uit het ziekenhuisbezoek is wel naar voren gekomen dat ik binnenkort onder het mes zou gaan om een pompje te krijgen zodat ik niet meer zoveel pillen hoef te slikken. Dus de mensen die zich als gastgezin bij calamiteiten hebben opgegeven voor Matu kunnen gaan discussiëren wie hem het eerste mag hebben want zo populair is mij een kerel wel. Maar eerst eind deze week maar even verhuizen en dan verder in het medische traject.

Er is veel gebeurd en er staat nog veel te gebeuren, ik heb nog lang niet alles opgeschreven maar wilde even nog het een en ander posten om jullie uitleggen dat ik de komende weken totdat alle verbindingen weerstaan even minder online zal zijn.

 

Ik woon nu bijna een week bij Harry en het bevalt mij wel. Natuurlijk mis ik Robin Pauline Thomas en Matthijs nog wel eens, maar Robin zie ik nog vaak want hij doet de “nazorg”bij Harry, die nazorg is volgens mij niet nodig maar om Robin te mogen zien en nog wat dingen te leren zal het wel nodig zijn.
 
Met mijn nieuwe baas doe ik veel nieuwe dingen, we wandelen veel Harry noemt dat werk maar ik ontmoet veel nieuwe mensen en heel soms als Harry in gesprek is krijg ik soms al een aai of knuffel voordat Harry het door heeft.
 
Naar het TT circuit ben ik ook al geweest. Harry kent veel mensen en  verkocht loten en doordat iedereen ook mij wilde leren kennen was Harry heel succesvol en kreeg ik extra koekjes omdat ik zo goed luisterde. Alleen langs de schietbaan was minder leuk , ik had de knallen niet verwacht en vond het minder leuk.
 
Maar in het natuurterrein mocht ik daarna even rennen met Harry en ik mocht graven naar holletjes dus ach dan vergeet je de knallen snel.
 
Omdat Harry ook een knuffelaar is mag ik soms even bij hem op bed komen liggen en stoeien met een touw, daarna moet ik dan wel naar mijn plaats maar ook dat is een lekker gloednieuw kussen dus ik word wel verwend.
 
Ik moet wel werken voor de verwennerij maar goed het is leuk om de kwaliteit van leven voor Harry te verhogen. Als Harry met opzet sleutels op de grond gooit om te oefenen dan heb ik niet altijd zin maar toen zijn medicijnen vielen die hij echt nodig had deed ik gelijk wat ik moest doen, daarvoor ben ik immers hulphond geworden.
 
Een dag later moesten we naar de bedrijven contactdagen, dus weer langs die schietbaan maar ik ken Harry nu veel beter en Harry let goed op mij, dus besloot ik niet meer bang te zijn voor de knallen. En daar was Harry zo trots op dat hij gelijk Robin belde, het was immers een puntje dat van de nazorg lijst kon worden geschrapt.
 
Wat ik nog wel moet leren is om de riem om te laten doen, Harry doet dat anders dan Robin en ik moet daar erg aan wennen, liggend ben ik dan rustiger maar fijn vind ik het nog niet maar Marcus wil dat nog makkelijker maken voor Harry en voor mij.
 
In de toekomst heeft Harry gezegd dat ik meer los mag lopen maar nu mag dit nog niet omdat Harry aan een weg woont waar veel meer auto’s rijden dan bij Robin en Pauline in de straat en Robin en Marcus vinden dat ik er nog niet aan toe ben om los te lopen.
 
Maar goed ik woon hier ook nog geen week en ik heb nog zoveel te ontdekken dat ik buiten nog heel veel prikkels krijg en dan vergeet ik soms te luistern, mijn hoofd en neus zitten ook zo vol met nieuwe dingen/
 
Maar iedereen is trots dat het binnen een week al zo gaat zoals het gaat, ik ben benieuwd wat ik in de komende dagen ga meemaken.
 
Dis Bonjour Matu en Harry
 

 

Ik ben verhuisd! Dat is allemaal wel snel gegaan hoor. Op een dag kwam Markus en dat  vind ik altijd leuk en ik dacht dat we gingen trainen in de winkel of zo. Maar ik mocht in de “Service Dogs Bus” en mijn baas ging ook mee. Het was niet ver en we gingen op visite bij een meneer in een rolstoel. Ik was heel druk want alles was nieuw voor mij en ik moest alles even besnuffelen. We gingen ook even naar buiten en ik moest naast de rolstoel lopen. Nou is dat voor mij geen probleem dus dat ging goed. Ik vond die meneer erg aardig en hij mij ook. Markus bracht ons weer naar huis maar twee dagen later was hij er al weer en weer gingen we naar diezelfde meneer. We moesten samen wat dingen doen en toen begreep ik dat dit mijn nieuwe baas zou worden die ik met van alles zou gaan helpen. We kunnen het heel goed met elkaar vinden en hij heet Harry. Een paar dagen later bleef ik wat langer alleen bij mijn nieuwe baas zodat we nog beter aan elkaar konden wennen. Omdat ook dat goed ging mocht ik ook blijven slapen en wat het mooiste was, was dat ik naast Harry op het bed mocht liggen, dat vind ik helemaal geweldig! Ik ben wel twee keer van het bed gevallen maar ach dat heb ik overleefd. Omdat het zo goed ging met ons tweetjes mocht ik na een paar nachtjes voor altijd bij Harry blijven. Ik blijf dus in de buurt wonen en zal zeker Robin, Pauline, Thomas en Matthijs nog blijven zien, dat heeft mijn nieuwe baas beloofd. Ik heb alles wat ik nu kan van Robin geleerd en zal mijn nieuwe baas heel goed gaan helpen. Ik vond het erg fijn bij mijn gastgezin en zal ze misschien wel een heel klein beetje gaan missen. Harry heeft beloofd dat we met de weblog verder gaan dus jullie kunnen nog veel over mij lezen.  

 

Dis bonjour, Matu.

 

Vinden jullie het ook zo jammer dat dat witte spul buiten gaat verdwijnen? Ze noemen het sneeuw. Maar hoe ze het ook noemen, ik was er helemaal blij mee. Ik rende er hard doorheen en er in rollen vond ik ook te gek. In de tuin ging ik net zo lang graven tot ik mijn boomstammetjes gevonden had die ik daar een poos geleden had laten liggen.

 

 

 

Mijn baas vond het wel eens koud maar daar had ik geen last van. Soms was het wat glad en moesten we voorzichtig lopen, nou ja mijn baas dan, en als hij dan zo langzaam liep ging ik extra hard trekken. Dat vond hij niet zo leuk want dan ging hij bijna op z'n snufferd. Waarom ik dit doe snapt niemand en ik kan het ze niet vertellen, dus dat blijft een raadsel. Jammer hoor dat die sneeuw nu weggaat, van mij mag het altijd wel blijven liggen.

Dis bonjour, Matu.

 

 

 

 

 

Mijn baasjes zijn heel erg trots op mij want ik heb weer wat geleerd. Ik hield er niet van om metaal in mijn bek te hebben, zoals bestek en sleutels maar als goede hulphond moet ik het wel kunnen apporteren. Vrijdag was Markus hier en toen kwam het onderwerp metaal ter sprake en ik zag de bui al hangen. Markus probeerde mij met lekkere snoepjes zover te krijgen dat ik een lepeltje in mijn bek nam. Nou doe ik voor snoepjes eigenlijk alles maar dit vond ik toch wel erg moeilijk hoor. Toch vonden ze het al goed als ik eventjes het lepeltje aanraakte dus ik dacht dat het zo klaar was. Maar nee, de volgende dag weer oefenen en aangezien mijn baas erg fanatiek is had ik al gauw door dat ik maar beter door kon zetten. En weer een dag later is het mij gelukt, ik pakte het lepeltje en ook de sleutels vond ik niet meer zo erg om vast te pakken. En de baas ging nog verder, ik moest proberen geld van de grond te pakken en wat hij niet verwacht had deed ik. Ik pakte het muntje zo van de grond en bracht het hem. Iedereen juichen en toen vond ik het alleen maar leuker worden en die snoepjes natuurlijk, dat helpt zeker! Markus vond al dat ik een slimme hond was en dat heb ik dus maar weer bewezen.
Waar ze hier iets minder blij mee zijn is dat ik stiekem op de bank of op de stoelen ga liggen, dat schijnt niet te mogen. Markus zei dat ik alumiumfolie waarschijnlijk niet leuk vond en ja hoor, als ik nu alleen thuis ben of 's nachts dan wordt alles bedekt met folie en daar heb ik inderdaad een hekel aan dus dat is pech voor mij. Maar........soms wordt de folie wel eens vergeten en dat is dom want dan denk ik het mag zeker vandaag en nestel ik mij lekker op de bank. Helaas hebben ze het meteen door want mijn witte haren zijn jammergenoeg goed te zien op een blauwe bank en stofzuigen kan ik nog niet, dat is zelfs voor een hulphond niet te doen.
Zo nu ga ik weer even lekker slapen, dit keer maar op mijn kussen.
 
Dis bonjour, Matu.

 

 

Ik ben al weer op vakantie geweest. Robin bracht mij naar een gezin waar ook nog twee andere honden waren dus daar wou ik wel vakantie vieren hoor. Er waren ook kinderen waarmee ik ging spelen, ik ging zelfs met ze op een ding om op te springen, zij noemden het een trampoline, zal wel ik vond het gewoon leuk.


Toen ik thuis kwam moest ik wel bijkomen hoor, ik had zoveel gerend. Maar ik moest ook weer aan het werk natuurlijk, dat vind ik ook helemaal niet erg. Markus komt bij ons en dan gaan we trainen en kijken wat ik al allemaal kan. Laatst kwam Ina ook met Beau en gingen we met zijn allen naar het winkelcentrum, dat was leuk met elkaar.

Soms mag ik naast Robin loslopen en omdat ik dat zo goed doe mag ik steeds wat verder zonder lijn. Ze vinden hier in huis dat ik steeds beter ga luisteren maar soms is het ook wel erg moeilijk hoor. Neem nou laatst, moest ik gewassen worden omdat ze vonden dat ik stonk. Nou ben ik niet zo heel gek op water en er kwam ook nog sop aan te pas dus toen luisterde ik niet zo goed. Toen er hulp werd ingeroepen heb ik mij maar overgegeven want tegen twee man kan ik niet op.

Na de wasbeurt rook ik weer heerlijk en was ik lekker zacht dus werd ik weer lekker geaaid en daar ben ik heeeel gek op.
Van de week noemden ze mij geen Matu maar "tattoo" omdat ik iets op mijn kop had wat er niet hoorde, kijk maar eens op de foto.

 
 

Ik heb weer van alles beleefd en ik zal beginnen met het leukste. Ik ben meegeweest op vakantie. Op een dag werd het kleine huisje op wielen aan de voiture gehangen en daar gingen we met z'n drieen op weg. Na een hele poos rijden kwamen we bij een wel hele grote tuin met veel bos dat een camping scheen te heten. Het kleine huisje werd neergezet en ik moest vast aan de riem maar dat vond ik helemaal niet leuk dus dat heb ik ook even laten horen, de hele camping wist toen dat ik er was.

 

 

 

Robin en Pauline werden gek van mij en nog gekker omdat ze voor het eerst een nieuwe luifel aan dat kleine huisje moesten maken wat wel erg ingewikkeld was. Maar toen alles was geregeld en iedereen rustig zat konden we gaan genieten van de vakantie. Ik ging met Robin heel vaak naar het bos, hij gooide dan stokken weg die ik netjes weer terugbracht. Ook ging hij zich verstoppen maar ik vond hem wel hoor, zo slim ben ik wel. Op een avond in het bos dacht ik wat soortgenoten te zien dus ik bedacht me niet en ging er achter aan. Ze zagen er wel een beetje vreemd uit en maakten ook een ander geluid dan ik dus toen Robin mij riep ben ik maar terug gegaan. Het waren wilde zwijnen die daar in het bos leven dus geen speelkameraden voor mij, rare snuiters hoor. Robin vond het geweldig.

We zijn een dagje naar het Openluchtmuseum geweest en daar moest ik naast de rolstoel lopen met mijn dekje op.   Er was daar een tram waar je ook met de rolstoel in kon maar dan moesten over een metalen rooster en dat zag ik helemaal niet zitten, enge dingen zijn dat. Dus ik mij verzetten   maar ik moest toch, wat een ramp. Dat wordt dus binnenkort oefenen, dat weet ik nu al en daar heb ik helemaal geen zin in maar ik heb denk ik weinig keus. Het ging die dag verder best goed, zo vaak heb ik nou ook nog niet naast de rolstoel gelopen. Wat niet leuk was, was dat we ergens niet in mochten. We gingen ergens naar binnen en toen zei een meneer dat er geen honden mochten komen. Pauline meteen uitleggen dat ik een hulphond was en dat ik niet geweigerd mag worden maar die meneer snapte er niks van en bleef maar zeggen dat ik niet binnen mocht komen. Daar zullen we dan even melding van maken zei Pauline en we zijn weg gegaan. Ze heeft een briefje voor de directie achtergelaten met nog wat op en aanmerkingen want dat laten we toch niet gebeuren. Toen we terugkwamen van vakantie had ze al een brief terug met de mededeling dat het niet had mogen gebeuren dat ik geweigerd was en die meneer zou er op aangesproken worden. Zo hoort het ook.


Ik mocht ook in het kleine huisje slapen, gezellig hoor, ik had een eigen plekje. 's Nachts hoorde ik wel eens iets en omdat ik mijn baasjes moet beschermen blafte ik dan. Het gevolg was dat Robin en Pauline rechtop in bed zaten en op dat moment helemaal niet vrolijk waren. Raar hoor ik bescherm ze toch. Ik hou trouwens mijn baasje Robin heel erg goed in de gaten. Als hij zonder mij weggaat vind ik dat erg vervelend en dat laat ik dan ook horen. Iedereen zegt dat hij wel weer terugkomt maar daar geloof ik niets van. Ik kijk waar hij heen gaat en hou het net zo lang in de gaten totdat ik hem weer zie en dan ben ik toch blij.


Na de vakantie mocht ik een keer met Laura mee in de auto en de baas ging niet mee, dat was wel raar. Ik vond het best gezellig bij Laura thuis maar de volgende dag werd ik opgehaald door Tineke en moest ik in een bench in het ServiceDogsbusje. Ik snapte er niets van. Gelukkig was ik niet alleen want naast mij zat Sharon ook in een bench. We moesten een heel eind rijden en uiteindelijk kwamen we dus bij een dokter waar Sharon en ik allebei "geholpen" zijn. Onze botten werden nagekeken en onze ogen getest en ik ben helemaal goedgekeurd, geweldig toch? Sharon was op de terugweg wel wat zielig en moest overgeven. Toen ik thuis kwam kreeg ik een heel groot bot omdat ze toch wel wat medelijden met mij hadden. Nou had ik weinig last hoor, alleen liep ik buiten met mijn ogen dicht omdat het licht veel te fel was. De dokter had wat in mijn ogen gedaan en daar had ik de hele dag last van.
Maar nu is alles weer in orde .
 
Dis bonjour, Matu.

 

 

Zo, het werd tijd dat ik weer eens wat van mij laat horen. Ik heb de laatste tijd van alles meegemaakt dus weinig tijd voor de computer. Allereerst heb ik al een demonstratie gedaan, op een school. Mariska hield daar een spreekbeurt over Service Dogs, en toen moest ik wat laten zien. Nou ben ik pas een paar maanden een Service Dog in opleiding, dus er moest wel wat voorbereid worden. Zo heb ik met Mariska flink geoefend met jas uittrekken bijvoorbeeld, en het ging goed hoor. Mariska kreeg een “goed” voor haar spreekbeurt, dat was heel mooi. Dat hebben we samen toch maar even goed gedaan Mariska!! Eigenlijk zou Robin de demonstratie samen met Oscar doen, maar die was al klaar als hulphond en is nu aan het werk bij Sandra. En dus toen moest ik het doen, nou dat kan ik dus best hoor, geen probleem.


Ik ben ook uit logeren geweest omdat Robin en Pauline moesten luieren in Turkije. Dat kun je hier toch ook doen??.... Maar nee hoor: zij moesten zo'n eind weg. En omdat de jongens naar school en naar het werk moesten kon ik niet alleen thuis blijven. Dus werd mijn kussen ingepakt en gingen we met de voiture op weg naar.....Ina. Dat was een verrassing want daar kende ik alles nog dus ik had het er erg gezellig. Alleen als ik er nog eens heen zou willen moet ik niet meer zo hard trekken aan de riem want dat vindt Ina niet leuk. Ik heb haar een keer bijna over een sloot getrokken en zulke dingen moet ik dus afleren. Ik zal mijn best maar gaan doen.

Wat ook heel leuk was, was de barbecue van Service Dogs. Ik kwam daar voor het eerst en keek mijn ogen uit. Wat een gezellige boel daar, en wat een kameraden allemaal. Ik heb vooral met een aantal dames kennis gemaakt zoals Zitah, Dailey en Guusje. En ik heb ook kennis gemaakt met Oscar, mijn voorganger. Die werd officieel aan Sandra overgedragen. Ik hoop dat zo’n moment voor mij ook eens zal komen. En volgens Robin komt dat zeker weten een keer. Hij heeft er alle vertrouwen in dus ga ik zeker mijn best doen.


En we waren ook nog op de televisie! Hebben jullie mij gezien? Bij Piets weerbericht? Ik was goed in beeld en begin dus al een beetje beroemd te worden!
Volgende week mag ik mee op vakantie in zo'n klein huisje op wielen. Ben benieuwd hoe dat zal zijn, jullie horen het wel.
Dis bonjour, Matu.